Geçtiğimiz ay Artemisia Oda Orkestrası’nı Mersin Müzik Festivali’nin açılış konserinde yöneten orkestra şefimiz Alpaslan Ertüngealp, bir yılı aşkın süredir, yüzyılımızın önemli şeflerinden Claudio Abbado’nun asistanlığı görevini sürdürüyor.
Sevgili Alpaslan, söyleşimize öncelikle kariyerindeki dönüm noktasıyla başlayalım istiyorum. Çağımızın büyük orkestra şefi Claudio Abbado ile tanışmanı ve asistanlığına seçilmeyi sen de kariyerinde bir dönüm noktası olarak görüyor musun?
Kesinlikle… Yaşayan bir efsane ile birlikte çalışmak, çalışmalarında yanında olmak, hatta kendisiyle aynı sahneyi paylaşmak, sadece bir şef için değil, her müzisyen için çok özel ve ayrıcalıklı bir durum.
Claudio Abbado ile ne zaman, nerede ve nasıl yollarınız kesişti?
Abbado’yu ilk defa 1987′de Berlin’de bir konserde dinlemiştim. İlk yarıda Alfred Brendel ile Brahms’ın 1. Piyano Konçertosu’nu, ikinci yarıda Bartók’un Mucizevî Mandarin bale müziğinin tamamını ve Debussy’nin Noktürnler‘ini seslendirmişti. Kulise gidip kendisiyle tanışmak istedim, ama mümkün olmadı. Aradan 24 yıl geçti ve 2011′in Mart sonunda “Abbado seni yanına davet ediyor” diye bir telefon geldi; Abbado’nun çok güvendiği bir müzik otoritesi olan Cesare Mazzonis (La Scala’nın 10 yıldan fazla müzik direktörlüğünü yapmıştır) beni Atina’da Mitropoulos Şeflik Yarışması’nda birincilik ödülü aldığımdan beri takip etmekteymiş; Abbado’ya beni bundan 4 yıl önce önermiş. Telefon geldiğinde Japonya’daydım. Ooita Gençlik Filarmoni Orkestrası ile konserlerim vardı. Tsunami felaketinden iki hafta sonraydı. Tokyo’daki otele vardığımda resepsiyonda beni büyük bir zarf bekliyordu. Hazırlamam gereken repertuvarın Abbado ile CD kayıtları ve Abbado’nun kendi partisyonlarının fotokopileri. Repertuvar, Ravel Sol majör Piyano Konçertosu, Ravel Pavan, Debussy La Mer ve Noktürnler’den oluşuyordu. 24 yıl sonra tekrar Abbado ve Noktürnler! Debussy’nin en sevdiğim orkestra eseridir.
Oğlum 4 Nisan’da Budapeşte’de doğum gününü kutlarken, ben Abbado’nun Bologna’daki evindeydim. Dört haftalık bir çalışmanın ilk günüydü… Bologna, Ferrara, Reggio Emilia ve Roma’da Martha Argerich’in solist olarak katıldığı dört konser, bir CD kaydı ve ayrıca radyo yayını ve kaydı gerçekleştirdik. Mahler Oda Orkestrası ve Orchestra Mozart (ikisinin de kurucusu Abbado’dur) bu turne için birleşmişlerdi. La Mer’in 8’li viyolonsel divisi’sini gerçekleştirebilmek için 16 viyolonselli dev bir orkestra oluşmuştu! Tam bir şölendi.
- “Abbado’dan gelen teklifi geri çevirmem mümkün değildi”
Abbado’nun asistanlığı görevine gelene değin seni pek çok iyi orkestranın başında şef olarak gördük. Bir büyük şefin asistanı olmayı neden seçtin? Bu yeni konumunun sana ve kariyerine neler kazandıracağını düşünüyorsun?
Doğrusu yıllarca bir şefin asistanı olmaktan kaçındım. Benim için öncelikli olan kariyerimi yapılandırmaktı. Kazandığım ödüller, çalıştığım orkestralar ve yaptığım organizasyonlar. bunun birer göstergesi. Daha önce de benzeri teklifler gelmişti, ama hiçbiri Abbado düzeyinde bir şeften değildi. Son yıllarda konser ve festival organizasyonları, Savaria Senfoni Orkestrasının müzik direktörlüğü ve bir yandan da konuk şeflik, zaten hayli zamanımı alıyordu. Ama Abbado gibi bir “dev”den gelen bir teklifi geri çevirmem mümkün değildi. Hayatımda ve sanat yaşamımda bazı değişiklikler yapma zamanının geldiğini, bir kaç adım daha ileri gitmem gerektiğini hissediyordum. Zamanlama daha iyi olamazdı. En önemlisi de, davetin doğrudan Abbado’dan gelmesiydi.
Bu konumun bana neler kazandıracağını kestirmek zor. Yaşadığım, gördüğüm tek bir şey var; O da önemli orkestralar ve sanatçılarla ikili ilişkiler içerisinde olabilmem ve onlarla çalışma imkânlarımın olması. Deutsche Grammophon’dan RAI 3 prodüktörlerine, önemli menajer ve festival müdürlerinden dünyanın birinci sınıf operalarının müzik direktörlerine kadar bu camianın önemli kişiliklerini tanıyabilmem ve onların da beni hem kişi, hem de bir sanatçı olarak tanımaları.
Bu söyleşinin tamamını Andante dergisinin Haziran 2012 tarihli 70. sayısında okuyabilirsiniz.
